🖉 Εν ριπή μολυβιού

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Αν υπάρχει κάτι που χαρακτήρισε το ξεκίνημα της φετινής αναγνωστικής χρονιάς, δεν ήταν η ποικιλία ή η διάθεση για ασφαλείς επιλογές, αλλά μια σχεδόν πεισματική βύθιση στο σκοτάδι. Τα πρώτα αναγνώσματα δεν προσέφεραν παρηγοριά, δεν υποσχέθηκαν κάθαρση και δεν ενδιαφέρθηκαν να είναι ευχάριστα. Με διαφορετικές φόρμες και ρυθμούς, όλα κινήθηκαν γύρω από την ενοχή, τη βία και την ηθική ασάφεια, απαιτώντας από τον αναγνώστη εγρήγορση και αντοχή. Ήταν βιβλία που δεν ζήτησαν απλώς να διαβαστούν, αλλά απαίτησαν από εμένα να τα αντέξω. Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να ξεκινήσει μια νέα χρονιά ανάγνωσης. Καλή αναγνωστική χρονιά λοιπόν! ΤΟ ΧΙΟΝΙ του JOHN BANVILLE, από εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ Το Χιόνι του Τζον Μπάνβιλ είναι αστυνομικό μόνο κατ’ όνομα. Στην ουσία πρόκειται για μια σκοτεινή, αργόσυρτη μελέτη ενοχής, όπου η πλοκή λειτουργεί περισσότερο ως πρόσχημα για να αναδειχθούν η ατμόσφαιρα και η ηθική ασάφεια. Ο Μπάνβιλ γράφει με ψυχρότητα και χειρουργική ακ...
0

Book Review: ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ, του ARNALDUR INDRIDASON, από εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Αναρτήθηκε από την

(Της Γιώτας Βασιλείου)

«Πόσα δέντρα χρειάζονται για να φτιαχτεί ένα δάσος;» 

Γνώρισα τον Αρναλντούρ Ιντρίντασον μέσα από το βιβλίο του «Φορμόλη» και πραγματικά τον λάτρεψα. Έκτοτε έχω διαβάσει, ανάκατα είναι η αλήθεια, κάποια από τα βιβλία της σειράς με τον επιθεωρητή Έτλεντουρ. Αν και μην παίρνοντάς τα με τη σειρά έχασα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την εξέλιξη των χαρακτήρων, δεν αποτέλεσε τροχοπέδη στην απόλαυσή μου. Τον αγαπώ τον Ιντρίντασον και τον παρακολουθώ. 

Όσον αφορά τώρα, στο 4ο βιβλίο της σειράς, ο συγγραφέας δε μας έδωσε πιστεύω τον καλύτερό του εαυτό. Σίγουρα πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι δεν κατάφερε να αποδώσει με επιτυχία, την υπέροχη ατμόσφαιρα που συνάντησα στα υπόλοιπα βιβλία του. Το θέμα του δεν ήταν αμιγώς αστυνομικό, όπως άλλωστε όλα τα προηγούμενα. Είχε πολλές κοινωνικοπολιτιστικές προεκτάσεις. Με μια βραδύκαυστη, δραματική ιστορία, ο Indridason ασχολείται με τη μετανάστευση, τη ξενοφοβία και το ρατσισμό, την κακοποίηση ανηλίκων μα και την παιδική παραβατικότητα και το bulling ενώ παράλληλα, πλέκει την αστυνομική του πλοκή και αναπτύσσει τα γεγονότα. 

Έχοντας στα χέρια του ένα τόσο δυνατό «χαρτί» και με την «προϋπηρεσία» που έχει σε αυτού του είδους τη λογοτεχνία, σίγουρα περίμενα κάτι περισσότερο από αυτόν. Θεωρώ ότι άγγιξε επιφανειακά τα «καυτά» ζητήματα τα οποία πραγματεύεται κι επίσης δεν εμβάθυνε αρκετά στην αστυνομική ιστορία. Γενικότερα κι ενώ το διάβασα με ευχαρίστηση και το ολοκλήρωσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, δε μου έδωσε όλα εκείνα που περίμενα. Σίγουρα προβληματίζει και δημιουργεί αγωνία για το τι θα συμβεί τελικά στους ήρωες, ωστόσο, δεν καλύπτει τις ανάγκες ενός λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Παρόλ’ αυτά, αν δεν το έχεις ήδη διαβάσει, θα σου πρότεινα να το κάνεις, γιατί, αν και δεν έχουμε ν κάνουμε με τον «κλασσικό» Arnaldur Indridason, έχουμε μια ενδιαφέρουσα, δραματική ιστορία, με καλοφτιαγμένους ήρωες και μεστό και καθαρό λόγο, που δεν κουράζει. Κι επιπλέον έχουμε να κάνουμε με το συγγραφέα της καρδιάς μας. ;-)

Καλές αναγνώσεις!

Διάβασε περισσότερα ή αγόρασε το βιβλίο εδώ.



Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...