Book Review: Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ, της LIZ MOORE, από εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

Αναρτήθηκε από την
(Της Γιώτας Βασιλείου ) Υπάρχουν συγγραφείς που, μόλις τους διαβάσεις μία φορά, τους κρατάς κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Όχι επειδή γράφουν απαραίτητα εντυπωσιακές ιστορίες, αλλά επειδή έχουν έναν τρόπο να σε κάνουν να κοιτάζεις τους ανθρώπους τους λίγο πιο προσεκτικά. Η Liz Moore για μένα μπήκε σε αυτή την κατηγορία όταν διάβασα πριν μερικά χρόνια το Μακρύ Φωτεινό Ποτάμι της. Εκείνο το βιβλίο ήταν ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα και ταυτόχρονα μια πολύ σκληρή καταγραφή του πώς ο εθισμός δεν διαλύει μόνο τον ίδιο τον εξαρτημένο αλλά απλώνεται και επηρεάζει οικογένεια, φίλους, ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό γύρω του. Έτσι λοιπόν, όταν ήρθε στα χέρια μου Ο Θεός του Δάσους , αναρωτιόμουν: Θα είναι και πάλι το ίδιο καλογραμμένο; Θα καταφέρει να τρυπώσει κάτω από την επιφάνεια των χαρακτήρων και να βγάλει τον βαθύτερο εαυτό τους; Και ναι, δε με απογοήτευσε ούτε και σε αυτό. Συν του ό,τι είχε και το κατιτίς παραπάνω και εννοώ το μυστήριο και την υπέροχη ατμόσφαιρα του δάσους. Η ιστορί...
0

Book Review: ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΝΥΧΤΑ, του ARNALDUR INDRIDASON, από εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Αναρτήθηκε από την

(Της Γιώτας Βασιλείου)

«Πόσα δέντρα χρειάζονται για να φτιαχτεί ένα δάσος;» 

Γνώρισα τον Αρναλντούρ Ιντρίντασον μέσα από το βιβλίο του «Φορμόλη» και πραγματικά τον λάτρεψα. Έκτοτε έχω διαβάσει, ανάκατα είναι η αλήθεια, κάποια από τα βιβλία της σειράς με τον επιθεωρητή Έτλεντουρ. Αν και μην παίρνοντάς τα με τη σειρά έχασα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την εξέλιξη των χαρακτήρων, δεν αποτέλεσε τροχοπέδη στην απόλαυσή μου. Τον αγαπώ τον Ιντρίντασον και τον παρακολουθώ. 

Όσον αφορά τώρα, στο 4ο βιβλίο της σειράς, ο συγγραφέας δε μας έδωσε πιστεύω τον καλύτερό του εαυτό. Σίγουρα πρόκειται για μια πολύ καλή προσπάθεια, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι δεν κατάφερε να αποδώσει με επιτυχία, την υπέροχη ατμόσφαιρα που συνάντησα στα υπόλοιπα βιβλία του. Το θέμα του δεν ήταν αμιγώς αστυνομικό, όπως άλλωστε όλα τα προηγούμενα. Είχε πολλές κοινωνικοπολιτιστικές προεκτάσεις. Με μια βραδύκαυστη, δραματική ιστορία, ο Indridason ασχολείται με τη μετανάστευση, τη ξενοφοβία και το ρατσισμό, την κακοποίηση ανηλίκων μα και την παιδική παραβατικότητα και το bulling ενώ παράλληλα, πλέκει την αστυνομική του πλοκή και αναπτύσσει τα γεγονότα. 

Έχοντας στα χέρια του ένα τόσο δυνατό «χαρτί» και με την «προϋπηρεσία» που έχει σε αυτού του είδους τη λογοτεχνία, σίγουρα περίμενα κάτι περισσότερο από αυτόν. Θεωρώ ότι άγγιξε επιφανειακά τα «καυτά» ζητήματα τα οποία πραγματεύεται κι επίσης δεν εμβάθυνε αρκετά στην αστυνομική ιστορία. Γενικότερα κι ενώ το διάβασα με ευχαρίστηση και το ολοκλήρωσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, δε μου έδωσε όλα εκείνα που περίμενα. Σίγουρα προβληματίζει και δημιουργεί αγωνία για το τι θα συμβεί τελικά στους ήρωες, ωστόσο, δεν καλύπτει τις ανάγκες ενός λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Παρόλ’ αυτά, αν δεν το έχεις ήδη διαβάσει, θα σου πρότεινα να το κάνεις, γιατί, αν και δεν έχουμε ν κάνουμε με τον «κλασσικό» Arnaldur Indridason, έχουμε μια ενδιαφέρουσα, δραματική ιστορία, με καλοφτιαγμένους ήρωες και μεστό και καθαρό λόγο, που δεν κουράζει. Κι επιπλέον έχουμε να κάνουμε με το συγγραφέα της καρδιάς μας. ;-)

Καλές αναγνώσεις!

Διάβασε περισσότερα ή αγόρασε το βιβλίο εδώ.



Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...