Book Review: Ο ΜΠΑΡΜΑΝ ΤΟΥ RITZ, του PHILIPPE COLLIN, από Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

  (Της Αγγελικής Ζούμπου )   Συγκαταλέγομαι στους φαν στων ιστορικών μυθιστορημάτων που σχετίζονται με τον Δεύτερο Παγκόσμιο, οπότε όταν είδα αυτή τη νέα κυκλοφορία του οίκου Πατάκη, έσπευσα να την αποκτήσω. Στις 13 Ιουνίου 1940 η τύχη της Γαλλίας έχει ήδη αποφασιστεί. Οι Γερμανοί έχουν μπει στη χώρα και όσοι Παριζιάνοι μπορούν να εγκαταλείψουν την πόλη τους το πράττουν. Στο ξενοδοχείο Ριτζ, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το Ριτζ, έμβλημα της πολυτέλειας και στέκι της μπουρζουαζίας, ανοίγει τις πόρτες και υποδέχεται τον κατακτητή. Ανάμεσα στο γυαλιστερό μπαρ και τα ράφια γεμάτα αλκοόλ, στέκεται ο μπάρμαν του ξενοδοχείου, ο Φρανκ Μεγιέρ. Συνθέτει κοκτέιλ, εξυπηρετεί τους Γερμανούς και όσους πρόσκεινται σ’ εκείνους, ακούει μυστικά, συμμετέχει σε συζητήσεις, προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στη νέα πραγματικότητα κουβαλώντας το δικό του μυστικό που μπορεί να τον στείλει στα κρεματόρια: είναι Εβραίος. Προσωπικότητες γνωστές και μη περνούν μπροστά από τα μάτια μας και παίρ...

Book review: ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΣΤΑΞΙΔΕΜΕΝΟΥ ΓΑΤΟΥ, της HIRO ARIKAWA, από εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ


(Της Γιώτας Βασιλείου)

Ένας αδέσποτος γάτος ζει σε ένα πάρκιγκ στο σύγχρονο Τόκιο, λέει. Για τίποτα στον κόσμο δεν θα αντάλλασσε την ελευθερία του με την άνεση ενός διαμερίσματος, λέει. Αλλά αυτό που δε λέει είναι ότι, όπως όλα τα πλάσματα στον κόσμο, έτσι κι αυτός, βαθιά μέσα του αποζητά ένα «σπίτι». Όλοι μας αποζητάμε ένα σπίτι, κάπου όπου να «ανήκουμε». Όχι να είμαστε ιδιοκτησίες αλλά να έχουμε ρίζες. Να ξεκινάμε από κάπου και να έχουμε και κάπου να επιστρέψουμε. Στο πανέμορφο και πολύ συγκινητικό, αλληγορικό μυθιστόρημα λοιπόν, που τιτλοφορείται  «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου», η Hiro Arikawa πραγματεύεται αυτό ακριβώς. Την ανάγκη για αγάπη, στοργή, συντροφικότητα που κάθε πλάσμα κρύβει βαθιά μέσα του.

Αρχικά δεν είχα σκοπό να το διαβάσω, μιας και η ιαπωνική λογοτεχνία δεν είναι το φόρτε μου. Ωστόσο, μια αγαπημένη μου φίλη επέμενε πάρα πολύ, όπως κι εγώ επέμενα να διαβάσει εκείνη Θαφόν. Έτσι λοιπόν κάναμε ένα τσάλεντζ και διαβάσαμε παρέα η μια το βιβλίο που της πρότεινε η άλλη. Ξέρω ότι εκείνη δεν αγάπησε τον Θαφόν όπως τον αγαπώ εγώ, εγώ όμως λάτρεψα το μικρό μαύρο γατούλη, που τόσο πολύ με άγγιξε βαθιά μέσα μου. Να ακούτε παιδιά τους φίλους σας, που ξέρουν τα γούστα σας, όταν επιμένουν να διαβάσετε κάποιο βιβλίο. Να τους ακούτε! 

Στα του βιβλίου τώρα... Με απλή πένα η συγγραφέας μας γράφει για την κοινή ζωή του γάτου Νάνα, που πήρε το όνομά του από το ιαπωνικό ιδεόγραμμα του αριθμού 7 και του κηδεμόνα του, Σατόρου. Διαβάζοντάς του μπορεί εύκολα κανείς να μαντέψει την εξέλιξη του βιβλίου αλλά αυτό σε τίποτα δεν του στερεί την βαθιά του γοητεία. Σπαρακτικό κάποιες φορές, αστείο κάποιες άλλες, «Το χρονικό ενός πολυταξιδεμένου γάτου» είναι ένα τρυφερό road trip, που αγγίζει και συγκινεί τους αναγνώστες τους. Και παρ’ όλες τις στεναχώριες, που όπως κάθε τέτοιο βιβλίο κρύβει στις σελίδες του, η αίσθηση που σου αφήνει τελειώνοντας, είναι η αίσθηση της ολοκλήρωσης και της δικαίωσης. Το προτείνω με το χέρι στην καρδιά για ηλικίες από 13-14 έως και 103-104!

Καλές αναγνώσεις!

Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ. 


Σχόλια