(Της Γιώτας Βασιλείου)Χαίρομαι πολύ γιατί κάθε τόσο ανακαλύπτω διαμάντια της ελληνικής πεζογραφίας και είναι πολύ λυπηρό που οι εκδοτικοί δεν τα επικοινωνούν όσο τους αξίζει. «Η λίστα του Λεπορέλο» του Φώτη Δούσου είναι ένα υπέροχο αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο θα λατρέψουν όχι μόνο οι αναγνώστες αλλά και οι ίδιοι οι εκδότες, αφού αυτοί είναι που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της ιστορίας.
Πολλοί από εμάς έχουμε πει κατά καιρούς ότι θα σκοτώσουμε κάποιον εκδότη ο οποίος καθυστερεί την έκδοση του επόμενου τόμου της αγαπημένης μας σειράς, ή δε φέρνει στην Ελλάδα τα βιβλία ενός πολύ αγαπημένου συγγραφέα του εξωτερικού. Ε λοιπόν, στη «Λίστα του Λεπορέλο» κάποιος κάνει την απειλή του πράξη. Προφανώς όχι για τους ίδιους λόγους που εμείς οι αναγνώστες προβάλουμε χαριτολογώντας, ωστόσο έχει βάλει στο στόχαστρό του τους Έλληνες εκδότες και ο ένας μετά τον άλλον πέφτουν νεκροί. Ο καθένας καταλήγει με διαφορετικό τρόπο αλλά όλα τα φονικά έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Την υπογραφή του δολοφόνου.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι σαφής αναφορά στην όπερα «Δον Τζοβάνι» του Μότσαρντ, όπου ο Λεπορέλο είναι ο παρατρεχάμενος του Δον Τζοβάνι. Ο Λεπορέλο είναι επιφορτισμένος με την υποχρέωση να καταγράφει αναλυτικά τις κατακτήσεις του κυρίου του μα και ανθρώπους οι οποίοι πρόκειται να συναντήσουν σύντομα (και βίαια) το δημιουργό τους. Αν και αστυνομικό μυθιστόρημα, «Η λίστα του Λεπορέλο» έχει χροιά παρωδίας, με μπόλικη σάτιρα και μαύρο χιούμορ που διαπερνάει κόκκαλα. Μέσα από την ιστορία του, ο κος Δούσος σχολιάζει και «κουτσομπολεύει» τα κακώς κείμενα του εκδοτικού χώρου, ενώ δε ξεχνάει πώς να μας προσφέρει ώρες αγωνίας και αδημονίας.
Σαν ιστορία, η Λίστα είναι ένα υπέροχα δομημένο βιβλίο, με αρχή μέση και τέλος. Η αστυνομική πλοκή ρέει άνετα, χωρίς κοιλιές, υπερβολική χρήση ανατροπών ή κλισσέ. Όλα είναι τόσο όσο. Παράλληλα, βλέπουμε να ξετυλίγεται και η προσωπική ιστορία των ηρώων, χωρίς όμως αυτό να λειτουργεί σε βάρος της αστυνομικής πλοκής. Αντίθετα, της δίνει «χώρο» να αναπτυχθεί και να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία. Η δουλειά δε που έχει γίνει με τους χαρακτήρες είναι εξαιρετική. Άψογη η σκιαγράφηση των προσωπικοτήτων τους και η αποτύπωση συναισθημάτων και σκέψεων. Η ατμόσφαιρα άλλοτε πνιγηρή και στενόχωρη κι άλλοτε φωτεινή και αισιόδοξη. Το τέλος αναπάντεχο, δεν το είδα ποτέ να έρχεται. Στο σύνολό του, ένα υπέροχο βιβλίο.
Εν κατακλείδι, «Η λίστα του Λεπορέλο» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που το απόλαυσα από την αρχή έως το τέλος. Διαβάστε το!
Καλές αναγνώσεις!
Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...