(Της Γιώτας Βασιλείου)
Όταν ήμουν μικρότερη, μου άρεσε να παίζω ένα παιχνίδι γρίφων και μυστηρίου στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Ανάλογα με το πως έπαιζες, σου έδινε 5 διαφορετικά φινάλε. Γι’ αυτό και το είχα παίξει για παραπάνω από 1 φορές. Το έλεγαν “The Pandora Directive” και ήταν το αγαπημένο μου. Θα με ρωτήσετε τώρα…: “Και τι σχέση έχει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι με το «Ραντεβού στου Μπο» της Κωνσταντίνας Μόσχου;” Έχει και παραέχει γιατί στο παιχνίδι ο πρωταγωνιστής -ονόματι Tex Murphy- ήταν ένας τύπος tale quale ο δικός μας Στάθης Παντελιάς! Τουλάχιστον έτσι όπως τον έχω εγώ «φωτογραφίσει» στο μυαλό μου. Οι ομοιότητες φυσικά σταματάνε εδώ, μιας και η ιστορία του Τεξ εκτυλίσσεται σε μελλοντικό χρονικό πλαίσιο και σε ένα δυστοπικό, άγνωστο κόσμο.
Την αίσθηση της οικειότητας, το «σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω…» μου είχε δημιουργηθεί ήδη από τις «Κυρίες με τα τιρκουάζ» αλλά δεν έκανα τη σύνδεση παρά μόνο μετά τη μέση του «Ραντεβού στου Μπο», όπου μια συγκεκριμένη σκηνή ήταν αυτή που ξεθόλωσε το τοπίο. Έτσι συνειδητοποίησα γιατί μου είναι τόσο αγαπητός αυτός ο τύπος.
Ο Στάθης που λέτε, είναι ένας μποέμ τύπος, ψιλοχοντροάφραγκος, ιδιωτικός ντετέκτιβ στο επάγγελμα, που αν και δε σου γεμίζει το μάτι αρχικά, είναι πολύ καλός και αποδοτικός στη δουλειά του κι εν τέλει χαίρει της εκτίμησης φίλων και συνεργατών. Έχει όπως κάθε άνθρωπος της «πιάτσας» τα πάθη και τις αδυναμίες του και ποτέ δε θα πει όχι σε ένα ωραίο κουφετάκι μαστίχας Χίου, ένα ποτηράκι καλό ουίσκι και στις επιθυμίες της αγαπημένης του.
Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται από την πλευρά του Στάθη, ο οποίος περιγράφει με βαθιά, «ραδιοφωνική» φωνή (ναι, έτσι την έχω στο μυαλό μου λέμε) και πολύ ζωηρές αν και νουάρ αποχρώσεις, τα τεκταινόμενα. Η πλοκή ρέει αβίαστα, χωρίς κοιλιές. Κάθε νέο κεφάλαιο έχει κάτι νέο να προσθέσει. Στημένοι αγώνες ποδοσφαίρου, παράνομα στοιχήματα, «σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες». Οι χαρακτήρες είναι για μια ακόμη φορά ένας κι ένας. Όλα τα «καλά παιδιά» μαζεμένα και σαν το νόμισμα, ο καθένας από αυτούς έχει δυο όψεις. Εκείνη του καλού, του συνετού και του πιστού και την άλλη του κακού, του υπολογιστή, του καιροσκόπου και του «ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κ… μας»! Εκτός φυσικά από το ιγκουάνα Αθηνά που είναι όντως «ότι φάει, ότι πιει κι ότι αρπάξει ο κ… της». Η καλύτερη του χωριού!
Η Κωνσταντίνα Μόσχου με τα βιβλία της με ήρωα τον Στάθη Παντελιά, καταρρίπτει τα στερεότυπα κι αποδεικνύει ότι η αστυνομική πλοκή μπορεί να συνδυαστεί θαυμάσια με χιούμορ και με -μικρές ευτυχώς- δόσεις ρομάντζου. Το «Ραντεβού στου Μπο» είναι ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με γρήγορη εξέλιξη, σασπένς, εμβάθυνση στους χαρακτήρες, βιτριολικό χιούμορ και στακάτους διαλόγους. Πουλημένοι πολιτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, παράφωνες τραγουδίστριες, δολοφονικές καθαρίστριες, καλλιτέχνες καφετζήδες, το ιγκουάνα Αθηνά και ο ντετέκτιβ που δεν αφήνει ποτέ εκκρεμότητες, σας περιμένουν σε ένα άκρως ενδιαφέρον ραντεβού στο καφέ του Μπο. Να είστε όλοι εκεί! 😉
Καλή ανάγνωση!
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...