(Της
Γιώτας Βασιλείου)
Το “Η σκύλα” είναι ένα μυθιστόρημα/σφηνάκι της Κολομβιανής Πιλάρ Κιντάνα. Από τον τίτλο ακόμα και το πανέμορφο εξώφυλλο, ο αναγνώστης κατανοεί ότι η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την κοινή ζωή μιας γυναίκας και της σκυλίτσας της. Την έναρξη της συμβίωσής τους, τον κύκλο του κοινού τους βίου και την τελευταία πράξη του δράματος.
Η Κιντάνα έχει τοποθετήσει την ιστορία της σε ένα χωριό χωρίς όνομα, κάπου σε μια ακτή της Κολομβίας, που βρέχεται από τα αγριεμένα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού. Ένα χωριό με φτωχούς κατοίκους, που ζουν σε καλύβες χτισμένες πάνω σε πασσάλους, ερειπωμένες και ετοιμόρροπες. Μια εικόνα που αντιτίθεται στη στερεοτυπική εικόνα που έχουμε οι περισσότεροι από εμάς για τις παραλίες της Καραϊβικής. Από την άλλη πλευρά, η γυναίκα και η σκυλίτσα έχουν όνομα. Νταμάρις και Τσίρλι. Τσίρλι και Νταμάρις. Η Τσίρλι για την Νταμάρις είναι το μωρό που ποτέ δεν έφερε στον κόσμο. Παντρεμένη αλλά άτεκνη, αφομοίωσε τις προκαταλήψεις του τόπου της και στιγματισμένη ως “μισή γυναίκα”, υιοθέτησε τη σκυλίτσα από μερικών ημερών κουταβάκι και την μεγάλωσε κουβαλώντας την στα στήθη της και ταΐζοντάς την σταγόνα-σταγόνα το γάλα, μέχρι να ξεπεταχτεί και να μην έχει τη μοίρα των αδελφών της. Κι οι δυο τους δένονται σαν ένα. Η μητέρα κι η κόρη.
Όμως όλοι ξέρουμε ότι τα παιδιά μεγαλώνουν και κάποτε έρχεται η ώρα να κόψουν τον ομφάλιο λώρο και να φύγουν μακριά. Για την Τσίρλι αυτό είναι εύκολο, είναι η φύση της άλλωστε. Για την Νταμάρις όμως, όχι. Είναι δράμα. Είναι αγωνία. Είναι η φρίκη που διανύει μια μάνα που χάνει την κόρη της και την αναζητά απεγνωσμένα, ενάντια σε θεούς και δαίμονες. Και όταν κάποια στιγμή τη βρίσκει και η ανακούφιση έχει σχεδόν ουράνια υπόσταση. Αλλά το κάλεσμα της φύσης δεν παύει ποτέ. Έρχεται και ξανάρχεται. Κι η σκυλίτσα ανταποκρίνεται σε αυτό. Τότε, σαν την παλίρροια που έρχεται και πνίγει τα πάντα, η μνησικακία και το μίσος αναδύονται σιωπηλά στο μυαλό της Νταμάρις. Λάθη του παρελθόντος πληρώνονται και για τη γυναίκα το τίμημα που αντιστοιχεί είναι ιδιαζόντως ακριβό.
Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της, η Κιντάνα μιλάει για την ανθρώπινη εξαθλίωση, όπου οι καταστροφές γίνονται αδιαμαρτύρητα δεκτές ως αναπόφευκτες, αφηγείται μια ζωή απογοητεύσεων και χαμένων ελπίδων και περιγράφει τη μοναξιά και τον πόνο της κολοβωμένης μητρότητας. Γράφει για την κατάρρευση των ψευδαισθήσεων χωρίς μελόδραμα, με γλώσσα απλοϊκή, όπως απλοϊκή είναι και η ζωή της ηρωίδας. Και το γεγονός ότι έχει και η ίδια η συγγραφέας ζήσει στην περιοχή αυτή και γνωρίσει τόσο τους ανθρώπους της όσο και τη φύση, δίνει στο έργο της μια συγκλονιστική υπόσταση.
Το “Η σκύλα” ένα πανέμορφο, τρυφερό και συνάμα βίαιο μυθιστόρημα, μα πάνω απ’ όλα βαθιά ανθρώπινο, που μας ταξιδεύει σε έναν έρημο κόσμο, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ποτισμένες στην καχυποψία, στο φθόνο και τη δυσαρέσκεια. Επειδή όμως δεν είναι ούτε ευχάριστο, ούτε τελειώνοντάς το θα σας αφήσει ένα αίσθημα πλήρωσης και αισιοδοξίας, θα σας πω ότι αξίζει να το διαβάσετε αλλά αν το κάνετε, θα το κάνετε με δική σας ευθύνη.
Καλές αναγνώσεις.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα ή να αγοράσετε το βιβλίο εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...