Book Review: ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΑ του ΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

  (Της  Κατερίνας Τσαμπά )  Ένα βιβλίο σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση και ενεστώτα χρόνο είναι σχεδόν πάντα ένα δυνατό ανάγνωσμα. Τα δυο αυτά στοιχεία προσδίδουν μια ένταση στην ιστορία, έναν ρυθμό στην ανάγνωση και συναισθήματα που βιώνονται εξίσου με ένταση. Στην ιστορία του κ. Ιατρού είναι ένας πατέρας που αναζητά τον εξαφανισμένο του γιο και του απευθύνει όσα σκέφτεται. Τον βλέπουμε πρώτα να τον ψάχνει και μετά να ζει. Μοιάζει να νιώθει τώρα περισσότερα συναισθήματα από τότε που τον ζούσε και τον μεγάλωνε. Μια συμβατική σχέση με τη γυναίκα του η οποία κατέληξε άδοξα. Ο πατέρας αναπολεί το παρελθόν και αναρωτιέται αν όσα έκανε τα έκανε σωστά, αν και μοιάζει σίγουρος πως όχι. Τον ακούμε να δικαιολογεί τον γιο του που θέλησε να εξαφανιστεί χωρίς να δώσει κάποιο στοιχείο, να δικαιολογεί τη γυναίκα του που τον εγκατέλειψε. Το σπίτι του είναι κατ’ ουσίαν μια πολυθρόνα που την έχει βάλει στη μέση του δωματίου εκείνου και ενώ τα υπόλοιπα τα μετακινεί, αυτή την αφήνει εκεί, ακούνητ...

Book Review: ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΧΟΡΕΥΕΙ, της IRENE SOLA, από εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ


(Της Γιώτας Βασιλείου)

Είναι κάποια βιβλία που από το εξώφυλλο ακόμη το νιώθεις μέσα σου ότι θα τα αγαπήσεις. Το «Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει» της Irene Solà, ήταν ένα από αυτά. Με γλώσσα απλή και συνοπτική, ύφος λακωνικό μεν αλλά ζωηρό και ρυθμικό, με σύντομες και εύστοχες εκφράσεις, εντυπωσιάζει και εκπλήσσει τον αναγνώστη προκαλώντας του χαμόγελα και θλίψη, θλίψη και χαμόγελα, σε μια λούπα που διαρκεί όσο και η ανάγνωση των διακοσίων και κάτι σελίδων του.

Σε αυτό το πρώτο της βιβλίο, η Καταλανή συγγραφέας διαφοροποιεί την αφηγηματική «φωνή» της στην αρχή του κάθε κεφαλαίου, προσφέροντας στο ανάγνωσμα μια πολυφωνία που ξαφνιάζει ευχάριστα. Σύμφωνα με τη συγγραφέα, όλα όσα αποτελούν τον τόπο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, αυτόν τον φυσικό, απομονωμένο και σχεδόν ξεχασμένο κόσμο του χωριού στα Πυρηναία, αξίζει να έχει φωνή: οι άνθρωποι, τα ζώα, τα στοιχεία της φύσης, ακόμα και τα πνεύματα. 

Δεν είναι εύκολο να εξηγήσει κανείς για πιο πράγμα μιλάει ακριβώς το συγκεκριμένο βιβλίο. Κι αυτό γιατί μιλάει για όλα και για τίποτα. Για το βουνό και για εκείνους που μένουν εκεί. Για τη ζωή και για το θάνατο. Για τους ήχους του δάσους, του νερού και για τις αστραπές. Η Irene Solà στο «Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει» φωτογραφίζει την ψυχή. Όχι όμως την την ψυχή του ατόμου αλλά τη συλλογική ψυχή. Την ψυχή του βουνού και των πλασμάτων του. Και αν επιλέξεις να το διαβάσεις, σημαίνει απλά πως επιλέγεις να στραγγίσεις την ψυχή αυτή. Να την κάνεις δική σου. Να γίνεις ένα με τη φύση και τα όντα της.

Έτσι το κάθε κεφάλαιο έχει το δικό του πρωταγωνιστή και όλα μαζί σχηματίζουν το λεπτομερές πορτρέτο της ζωής αυτού του τόπου, των πλασμάτων που τον κατοικούν, των εθίμων και των θρύλων τους. Οι χαρακτήρες που επέλεξε η Solà για να διηγηθούν την ιστορία της είναι πρωτότυποι και πανέμορφοι και δημιουργούν μια μαγεία που σε περιβάλλει. Στην περίπτωσή μου μάλιστα, με κράτησαν «δεμένη στο κατάρτι», μέχρι να τελειώσει η ανάγνωση.

Παρόλο που κάποιοι θα το χαρακτήριζαν ίσως έτσι, το «Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει» δεν είναι ούτε ιστορικό ούτε κοινωνικό μυθιστόρημα. Είναι ένα μυθιστόρημα που μιλά για το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου, για τα σημάδια που αφήνει στη μνήμη. Είναι ένα δράμα τόσο μαγικό και ρεαλιστικό συγχρόνως όσο και ακατέργαστο, όπως άλλωστε και η ζωή σε αυτά τα βουνά. Είναι ένα βιβλίο που σας το προτείνω ασυζητητί.

Καλές αναγνώσεις!

Διαβάστε περισσότερα ή αγοράστε το βιβλίο εδώ.



Σχόλια