BOOK REVIEW: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ του ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

(Της  Κατερίνας Τσαμπά ) Είναι κάποια βιβλία μπροστά στα οποία σκύβω το κεφάλι και νιώθω τόσο μικρή όταν ειδικά καλούμαι να γράψω δυο λόγια για αυτά. Ένα τέτοιο είναι και το βιβλίο της ανησυχίας του Πεσσόα. Αν δεν επέμενε τόσο η Γιώτα (Βασιλείου) για να το διαβάσω, ίσως να μην το τολμούσα ποτέ. Την ευχαριστώ γιατί η αναγνωστική μου εμπειρία μαζί του ήταν εκπληκτική. Το ταξίδι, που λέμε καμιά φορά, υπέροχο. Τι να πρωτογράψω σκέφτομαι κι αυτό που υπερτερεί στο μυαλό μου είναι ότι το βιβλίο αυτό μοιάζει σαν απολογισμός της καθημερινότητας και καταγραφή συναισθημάτων, ώστε να τα διαβάσει κάποιος κάποτε. Σαν να θέλει να αφήσει μια παρακαταθήκη για τη ζωή, την τέχνη, τον θάνατο και τόσα άλλα. Μοιάζει να θέλει να δηλώσει τη θέση του. Λέει χαρακτηριστικά σε ένα σημείο ότι δεν εγκατέλειψε εντελώς τον Θεό αλλά ούτε και δέχτηκε ποτέ την ανθρωπότητα. Ότι η πραγματικότητα που μας δόθηκε δεν είναι άλλη από τις αισθήσεις μας κι αυτές εξερευνούμε. Θεωρεί τη ζωή ως “πανδοχείο” και σε αυτό περιμ...

Book Review: ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΣΚΙΕΣ, της ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΤΣΙΤΣΙΛΑ, από εκδόσεις ΠΝΟΗ

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Εγώ πότε θα γίνω μάνα;;;!!!

Όχι μη νομίζετε ότι μου έστριψε ή ότι μου ξύπνησε ξαφνικά στα πενήν… εχμμμ... σαραντακάτι μου (😅 😅) το μητρικό ένστικτο. Κάθε άλλο μάλιστα! Απλά τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω ότι ανάμεσα στους συγγραφείς παιδικών βιβλίων στην χώρα μας, κρύβονται μερικοί πάρα πολύ καλοί συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας! Και βιάζομαι να τους γνωρίσω πάραυτα βεβαίως βεβαίως!

Μια από αυτούς λοιπόν τους συγγραφείς είναι και η Αντιγόνη Τσίτσιλα, η οποία έκανε πρόσφατα το συγγραφικό της ντεμπούτο στο χώρο της αστυνομικής, με το μυθιστόρημα «Παγιδευμένοι στις σκιές», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Το μυθιστόρημα κυκλοφορεί φυσικά κάτω από την «ομπρέλα» της αστυνομικής αλλά όπως κάθε σύγχρονο μυθιστόρημα του είδους που σέβεται τον εαυτό του αλλά και τους αναγνώστες του, είναι άρρηκτα δεμένο με την κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας του σήμερα. 

«Για σένα μπορώ να σκοτώσω, μπορώ και να πεθάνω. Εσύ είσαι το φως της ζωής μου. Τώρα πια έχω έναν σκοπό. Να σε κάνω περήφανο. Να μ’ αγαπήσεις. Εγώ σ’ αγαπώ. Από τώρα και για πάντα. Μέχρι να πεθάνω…»

Η  ιστορία έχει να κάνει με τέσσερις γυναίκες οι οποίες έχουν πολλά να τις συνδέουν κι άλλα τόσα να τις χωρίζουν. Ο στυγερός φόνος της μίας από αυτές, ένας μοιραίος άντρας, μια προδομένη αδελφή, μια κατεστραμμένη οικογένεια, μυστικά και τα ψέματα, ο ένοχος που κρύβεται πίσω από το έγκλημα… Όλα αυτά ρίχνουν πυκνές σκιές πάνω από τις υπόλοιπες τρεις και τις αποπροσανατολίζουν. Και το παρελθόν τους επιστρέφει αποφασισμένο από τα σκοτάδια, για να διεκδικήσει τη θέση του στο Φως. 

Αν και χωρίς πρότερη εμπειρία στο είδος η Αντιγόνη, κατόρθωσε κάτι που δεν έχουν καταφέρει συγγραφείς με βαρύ βιογραφικό στην πλάτη τους. Το βιβλίο της είναι γραμμένο με στρωτή, λιτή κι απέριττη γλώσσα, άμεσο και γρήγορο και με κράτησε στις σελίδες, χωρίς να μειωθεί το ενδιαφέρον μου στο ελάχιστο, μέχρι το τέλος του. Βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέροντες τους θηλυκούς χαρακτήρες της, ιδιαιτέρως εκείνον της Ελπίδας Φωκά, ο οποίος είναι ένας χαρακτήρας άψογα ψυχογραφημένος, με βαθιά ψυχολογικά προβλήματα, νάρκισσος και εγωκεντρικός. Προβλήματα τα οποία όμως βλέπουμε ότι τα έσερνε πίσω της –βυθισμένη άγκυρα στην άμμο– από όταν ήταν ακόμα παιδί. Επίσης πολύ όμορφα σκιαγραφημένες είναι οι σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων, οι ομοιότητες και οι αντιθέσεις τους. Κάποιοι γίνονται απείρως αντιπαθητικοί (βλ. τον πάτερ φαμίλια), κάποιοι αρκετά συμπαθητικοί. Δε μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα με κάποιον από αυτούς, παρ’ όλα αυτά τους βρήκα πολυδιάστατους και ρεαλιστικούς.

Με φόντο την αγαπημένη Θεσσαλονίκη την περίοδο της πανδημίας, η Αντιγόνη στήνει μια καλοδουλεμένη πλοκή, χωρίς κενά ή κοιλιές. Παρ’ όλα αυτά θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι προσωπικά δε με ικανοποίησε στο 100%. Η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα το μυθιστόρημα είτε περισσότερο εγκεφαλικό, να κάψει μερικά από τα –ήδη– καμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα ή περισσότερο περιπετειώδες, να μου κόψει την ανάσα. Δεν ήταν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Στεκόταν δειλά κι αναποφάσιστα ανάμεσα στις δυο καταστάσεις –σαν νεοφερμένο μαθητούδι στο σχολειό ☺️. Πιστεύω πως αυτό οφείλεται στην απειρία της συγγραφέα και είμαι σίγουρη ότι μελλοντικά –που θα αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση– θα την δούμε να «βουτάει στα βαθιά» με μεγαλύτερο σθένος. 

Ωστόσο, αυτό που πρέπει να τονίσω είναι ότι ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΩΠΟ! Δεν ξέρω πως το κατάφερε αυτό. Δε μου τυχαίνει καθόλου συχνά και ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. 

Επίσης, κάτι ακόμη που με ταλαιπώρησε λιγάκι ήταν το θέμα του κίνητρου. Υπήρχαν διάφοροι υποψήφιοι ένοχοι και όλοι είχαν μια χαρά κίνητρο. Έλα όμως που ο ένας μετά τον άλλο έμπαιναν στο απυρόβλητο! Ποιος στα κομμάτια και κυρίως ΓΙΑΤΙ, το «έφαγε» το κορίτσι; Και τελικά… Έκπληξηηηηη! Καλή; Κακή; Δεν ξέρω. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Πάντως ηχηρή ήταν σίγουρα!

Εν κατακλείδι λοιπόν, το «Παγιδευμένοι στις σκιές» ήταν ένα μυθιστόρημα καλοδουλεμένο και ευκολοδιάβαστο. Κι αν μου έλειψε λίγο η σπαζοκεφαλιά και η αγωνία με αντάμειψε με όλα τα υπόλοιπα. Αν σας αρέσει λοιπόν η αστυνομική λογοτεχνία και πιστεύετε στους Έλληνες συγγραφείς, πρέπει να του δώσετε όπως και δήποτε την ευκαιρία που του αξίζει!!!

Βρείτε το βιβλίο εδώ και καλή απόλαυση!




 

Σχόλια