BOOK REVIEW: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ του ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΙΝΩΑΣ

(Της  Κατερίνας Τσαμπά ) Είναι κάποια βιβλία μπροστά στα οποία σκύβω το κεφάλι και νιώθω τόσο μικρή όταν ειδικά καλούμαι να γράψω δυο λόγια για αυτά. Ένα τέτοιο είναι και το βιβλίο της ανησυχίας του Πεσσόα. Αν δεν επέμενε τόσο η Γιώτα (Βασιλείου) για να το διαβάσω, ίσως να μην το τολμούσα ποτέ. Την ευχαριστώ γιατί η αναγνωστική μου εμπειρία μαζί του ήταν εκπληκτική. Το ταξίδι, που λέμε καμιά φορά, υπέροχο. Τι να πρωτογράψω σκέφτομαι κι αυτό που υπερτερεί στο μυαλό μου είναι ότι το βιβλίο αυτό μοιάζει σαν απολογισμός της καθημερινότητας και καταγραφή συναισθημάτων, ώστε να τα διαβάσει κάποιος κάποτε. Σαν να θέλει να αφήσει μια παρακαταθήκη για τη ζωή, την τέχνη, τον θάνατο και τόσα άλλα. Μοιάζει να θέλει να δηλώσει τη θέση του. Λέει χαρακτηριστικά σε ένα σημείο ότι δεν εγκατέλειψε εντελώς τον Θεό αλλά ούτε και δέχτηκε ποτέ την ανθρωπότητα. Ότι η πραγματικότητα που μας δόθηκε δεν είναι άλλη από τις αισθήσεις μας κι αυτές εξερευνούμε. Θεωρεί τη ζωή ως “πανδοχείο” και σε αυτό περιμ...

BOOK REVIEW: ΝΩΕ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΧΑΤΖΗΜΩΥΣΙΑΔΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΙΧΛΗ

 

(Της Κατερίνας Τσαμπά

"Ο χρόνος εδώ είναι διαφορετικός. Εδώ δεν υπάρχουν ημερομηνίες, λεπτοδείκτες, χρονόμετρα και ξυπνητήρια, ο χρόνος ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία, σαν τα καρδιογραφήματα του θανάτου..."

Ένα βιβλίο 74 σελίδων που σε συγκλονίζει. Ο άνθρωπος είναι ο τελικός υπεύθυνος, και ίσως το μεγαλύτερο κακό αυτού του κόσμου.

Τεράστιες ποσότητες νερού κατακλύζουν την ξηρά και ολόκληρες πολιτείες καταποντίζονται. Ο ήρωας έχει προνοήσει και έχει φτιάξει μια βάρκα. Σαν άλλος Νώε -μονος- λάμνει ανάμεσα σε αντικείμενα που επιπλέουν καθώς και άψυχα κορμιά, ανθρώπινα μέλη, και αναζητά τη σωτηρία. Όσο αντέχει κωπηλατεί. Και περνούν οι μέρες και χάνεται ο Βορράς κι ο Νότος, η Δύση κι η Ανατολή. Όπου κι αν στρέψει τη ματιά του είναι το ίδιο.

Κάποια στιγμή βρίσκεται σε ένα νησί όπου όμως τελειώνουν τα σπίρτα, δεν έχει δυνατότητα να ανάψει φωτιά να αφαλατώσει το θαλασσινό νερό και μένει από αυτό, γιατί το θαλασσινό νερό περισσότερη δίψα προκαλεί.

Σε όλο το βιβλίο, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο ο ήρωας, μάχεται με τα υπαρξιακά του αλλά και φιλοσοφεί συχνά για το ανθρώπινο είδος. Τα μεγαλύτερα δεινά τα προκαλεί αυτός και η φύση εκδικείται πια.

Λέει κάπου ότι το συναίσθημα είναι ο χειρότερος σύμβουλος της επιβίωσης. Αυτή η φράση με τάραξε γιατί ναι, μπροστά στη δική σου επιβίωση μπορεί να γίνεις το χείριστο είδος ζώου. Ο ήρωας βρίσκεται μπροστά σε μια μητέρα με ένα μωρό στην αγκαλιά που προσπαθούν να επιπλεύσουν, να επιβιώσουν κι αυτοί όπως αυτός. Τι να κάνει; Νωρίτερα είδε άλλους που σπρώχνανε ανθρώπους κλοτσόντας τους πίσω στο νερό να πνιγούν. Προσπαθούσαν απλώς να πάρουν μια θέση κι εκείνοι στην κεραία απ’ όπου κρεμόντουσαν άλλοι.

Διάχυτος ο φόβος, η απελπισία, η ανάγκη για επιβίωση. Παραίτηση και ξανά ελπίδα και ξανά παραίτηση.

Το βιβλίο είναι μια αναζήτηση στο μέσα μας. Ίσως αυτή η ολοκληρωτική καταστροφή που περιγράφει στο βιβλίο ο συγγραφέας να απέχει ακόμη, αλλά όλα τα άλλα τα ζούμε ήδη.

Γραφή υπέροχη. Ήρεμη αλλά με μια αντάρα να επικρατεί ανάμεσα στις λέξεις η ένταση ήταν εκεί. Πανταχού παρούσα.

Θαύμασα τον συγγραφέα και θα αναζητήσω και τα άλλα του βιβλία.

Κάθε βιβλίο επιτελεί και ρόλο αφυπνιστή, δε συμφωνείτε; Αυτό το βιβλίο το καταφέρνει αριστουργηματικά.

Αναζητήστε το εδώ και καλές αναγνώσεις.


Σχόλια