Book Review: ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ της TINA OZIEWICZ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

Αναρτήθηκε από την
(Της  Κατερίνας Τσαμπά )   Ένα γλυκύτατο παιδικό βιβλίο διαβάσαμε με την επτάχρονη κόρη μου και πολύ το απολαύσαμε. Τι μπορεί να κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα; Τι κάνεις, ας πούμε, ο φόβος, η αγάπη, η νοσταλγία, ο θυμός και τόσα άλλα; Κοιμούνται; Στοχάζονται; Αδιαφορούν; Πάντως σίγουρα έχουν ζωή. Όταν το τελειώσαμε, ρωτάω τη μικρή μου πώς της φάνηκε. Η απάντηση ήρθε κατευθείαν: Τέλειοοο. Έτσι, μακρόσυρτο το όμικρον. Τη ρώτησα τι της έκανε εντύπωση. Μου είπε ότι της άρεσε να ξέρει τι κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα. Ποιο σου έκανε εντύπωση περισσότερο; Ο φόβος! Η αλήθεια είναι ότι είναι το μοναδικό από τα συναισθήματα που αναφέρεται δύο φορές και το εντόπισε κατευθείαν. Θεωρώ ότι η συγγραφέας θέλησε να τονίσει ότι ο φόβος είναι εκεί μεν αλλά δεν χρειάζεται να καταβάλει τα παιδιά μας. Είναι ένα βιβλίο που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις και πολλή συζήτηση. Ανακαλύψτε και απολαύστε με τα παιδάκια σας εδώ .  
0

BOOK REVIEW: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ: ΑΠΟ ΤΑ 8 ΕΩΣ ΤΑ 18, της ΑΛΕΚΑΣ ΜΠΑΦΑΤΑΚΗ-ΠΑΠΑΪΩΑΚΕΙΜ, από ΕΚΔΟΣΕΙΣ KAPPA BOOKS

Αναρτήθηκε από την


(Της Κατερίνας Τσαμπά) 

Πώς μπορεί κάποιος όταν έχει ζήσει σημαντικά −αν όχι τα σημαντικότερα− χρόνια της ζωής του σε κακοποιητικό περιβάλλον, να ξεφύγει από τον πόνο, τις πληγές και τον θυμό που ίσως νιώθει; Πώς να βρει τη δύναμη για να θεραπεύσει το τραύμα του; Ένας τρόπος είναι κάνοντας δουλειά με τον εαυτό του και στη συνέχεια βοηθώντας άλλους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Αυτό έκανε και η κ. Μπαφατάκη της οποίας η ζωή είναι αποτυπωμένη σε αυτό το βιβλίο. Δυνατό, σκληρό βιβλίο που όμως σου αφήνει και μια νότα αισιοδοξίας. Ότι ο άνθρωπος όλα τα μπορεί.

Η κ. Μπαφατάκη φοίτησε στη σχολή κοινωνικών λειτουργών. Για πενήντα ολόκληρα χρόνια στήριξε πολλούς ανθρώπους μέσα από τη θέση της Υπουργείο κοινωνικής πρόνοιας, στον Εθνικό οργανισμό πρόνοιας και εθελοντικά στην Αντλεριανή εταρεία και μέσα από ψυχοθεραπευτικές ομάδες που συντόνιζε.

Το βιβλίο αφορά τη ζωή της στα προεφηβικά και εφηβικά μέχρι την ενηλικίωσή της χρόνια στην Παιδόπολη Καβάλας όπου πήγε οκτώ χρονών και έμεινε μέχρι τα δεκαοκτώ της. Στην ηλικία των πέντε μέχρι τα οκτώ ήταν μαζί με τη μητέρα της σε άλλη Παιδόπολη την «Αγία Ειρήνη».

Οι ομιλίες, τα βλέμματα ήταν όλα σαν μαχαιριές ώρες ώρες. Τρυφερότητα δεν υπήρχε, τα συναισθήματα θάβονταν, όταν στενοχωριόντουσαν δεν κλαίγανε, απαγορευόταν. Έφτασε να τρομάζει κάθε φορά που άκουγε το όνομά της.

Είχε την ταμπέλα της ορφανής επειδή ζούσε εκεί. Ο πατέρας της είχε σκοτωθεί δύο μήνες πριν γεννηθεί και η μητέρα της δεν μπορούσε να τη ζήσει. Εννέα μηνών την άφησε στο ορφανοτροφείο της Θεσσαλονίκης Άγιος Στυλιανός για να μην πεθάνει από την πείνα∙ το γάλα της είχε κοπεί απότομα από το νέο του θανάτου του συζύγου της.

Όταν έγινε δεκαοκτώ μηνών την πήρε από εκεί γιατί υπήρξαν πολλά κρούσματα δυσεντερίας.

Γενικώς, η ζωή της δεν ήταν εύκολη. Ήταν ένας αγώνας επιβίωσης σωματικής και εν τέλει ψυχικής. Και τα κατάφερε.

Είναι ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Πώς από τις στάχτες μπορεί να αναγεννηθεί κανείς.

Αναζητήστε το εδώ και καλές αναγνώσεις

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Άφησε εδώ το σχόλιό σου...