Book Review: ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΠΑΝΤΑ του ΝΙΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ

  (Της  Κατερίνας Τσαμπά )  Ένα βιβλίο σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση και ενεστώτα χρόνο είναι σχεδόν πάντα ένα δυνατό ανάγνωσμα. Τα δυο αυτά στοιχεία προσδίδουν μια ένταση στην ιστορία, έναν ρυθμό στην ανάγνωση και συναισθήματα που βιώνονται εξίσου με ένταση. Στην ιστορία του κ. Ιατρού είναι ένας πατέρας που αναζητά τον εξαφανισμένο του γιο και του απευθύνει όσα σκέφτεται. Τον βλέπουμε πρώτα να τον ψάχνει και μετά να ζει. Μοιάζει να νιώθει τώρα περισσότερα συναισθήματα από τότε που τον ζούσε και τον μεγάλωνε. Μια συμβατική σχέση με τη γυναίκα του η οποία κατέληξε άδοξα. Ο πατέρας αναπολεί το παρελθόν και αναρωτιέται αν όσα έκανε τα έκανε σωστά, αν και μοιάζει σίγουρος πως όχι. Τον ακούμε να δικαιολογεί τον γιο του που θέλησε να εξαφανιστεί χωρίς να δώσει κάποιο στοιχείο, να δικαιολογεί τη γυναίκα του που τον εγκατέλειψε. Το σπίτι του είναι κατ’ ουσίαν μια πολυθρόνα που την έχει βάλει στη μέση του δωματίου εκείνου και ενώ τα υπόλοιπα τα μετακινεί, αυτή την αφήνει εκεί, ακούνητ...

BOOK REVIEW: ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ του ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΕΤΥΠΟ


(Της Κατερίνας Τσαμπά

Το βιβλίο αυτό ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή για μένα. Μερικές φορές νιώθω ότι κάποια βιβλία με καλούν. Αυτό πιστεύω ότι συνέβη με το συγκεκριμένο.

Είχα διαβάσει στο παρελθόν τη Δίκη του Κάφκα και δε μου είχε αρέσει και ενώ έλεγα ότι δε θα τον ξαναδιάβαζα, το συγκεκριμένο, εκ τίτλου αρχικά, με τράβηξε αμέσως. Και αποζημιώθηκα! Ασχέτως αν ήταν γροθιά στο στομάχι.

Το γράμμα αυτό είναι ένα κατηγορώ και ένα σε θαυμάζω ταυτόχρονα προς τον πατέρα του. Δείχνει την προσπάθειά του να τον δικαιολογήσει αλλά εν τέλει να μην το κάνει, γιατί όσα αναφέρει δεν γίνεται να τα χωνέψεις εύκολα. Και δεν το έκανε ούτε ο ίδιος. Η σχέση τους ήταν απόμακρη, σχεδόν εμπόλεμη θα την περιέγραφα. Δέχτηκε κακοποίηση, κυρίως λεκτική και εκείνη που λειτουργεί υπόγεια. Ένα βλέμμα, μια μομφή, αναφορά στα επιτεύγματα του ίδιου και μέσω αυτών εμμέσως, πλην σαφώς, να κατηγορεί τον γιο του, να τον κρίνει και να τον καταδικάζει.

Ο πατέρας του Κάφκα του παρείχε ανέσεις και το διατυμπάνιζε με κάθε ευκαιρία. Τον μεμφόταν γιατί δεν του έμοιαζε και όταν ο Κάφκα προσπαθούσε να είναι πειθήνιος, ο πατέρας του έβρισκε κάτι άλλο για να πιαστεί να τον πικάρει, να τον μαλώσει, να τον μειώσει.

Κι όμως, εκείνος σε μεγάλη έκταση του γράμματος, δείχνει την αγάπη του, πόσο ψηλά τον είχε, όμως δείχνει και το πόσο τον τρόμαζε, πόσο έφτασε να σιχαθεί τη συμπεριφορά του που μπορεί να ήταν υποτιμητική και προς τρίτους, πόσο ντρεπόταν για λογαριασμό του αλλά και γι’ αυτά που τον έκανε να νιώθει.

Μιλάει λίγο για τη μητέρα του ότι ελάχιστες φορές τον υποστήριζε∙ εκείνη αγαπούσε βαθιά τον πατέρα του. Για τις αδερφές του και τις διαφορές του μαζί τους. Αναφέρει και τη σχέση αυτών με τον πατέρα τους. Δεν άλλαζε κάτι, ήταν και με εκείνες υποτιμητικός.

Καθώς προχωράει επιχειρηματολογώντας αναφέρει ότι και οι δυο ήταν ταυτόχρονα και αθώοι και ένοχοι. Είναι ένα είδος αυτοβιογραφίας του Κάφκα. Αναφέρει πολλά γεγονότα από τη ζωή του.

Το βιβλίο επίσης είναι τροφή για σκέψη. Κυρίως για τους γονείς. Στέλνει ένα μήνυμα, τρόπον τινά: Δεν πρέπει να κάνεις το παιδί σου να σε φοβάται για να σε σέβεται. Ούτε όμως να κάνει πράγματα που μόνον εσύ θες αλλά όχι εκείνο.

Το προτείνω με κλειστά τα μάτια.

Βρείτε το εδώ.

Σχόλια