(Της Κατερίνας Τσαμπά )   “Το μυθιστόρημα είναι μια έφοδος προς την αλήθεια, στη μεγάλη εκστρατεία στα βάθη της συνείδησης για τη γλωσσική κατάκτηση του κόσμου”. Αγαπώ τα δοκίμια περί συγγραφής και αυτό είναι ένα ακόμα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός, και έχει πτυχίο στα Μαθηματικά. Στο βιβλίο αυτό μας περιγράφει με απλή κατανοητή γλώσσα τι είναι το μυθιστόρημα και, βασίζοντας την αφήγησή του στις σχολές και την ιστορία της συγγραφής, μας μαθαίνει την τέχνη του μυθιστορήματος. Τι είναι λοιπόν το μυθιστόρημα; Ξεκινώντας, το βιβλίο αναφέρεται στους προηγούμενους αιώνες και τι ίσχυε τότε. Πώς ξεκινάει η ιστορία, πού πάει ο χαρακτήρας, πώς καταλήγει η ιστορία. Στη συνέχεια μας μιλάει για την αφήγηση και ποιες τεχνικές υπήρξαν με την εξέλιξη των χρόνων. Αναφέρεται σε εμβληματικούς συγγραφείς όπως Μπαλζάκ και Φλωμπέρ που έχουν επηρεάσει κατά πολύ τη λογοτεχνία με τα έργα και τα λεγόμενά τους. Πόσοι αφηγητές υπάρχουν και τι ι...

🖉 Εν ριπή μολυβιού

(Της Γιώτας Βασιλείου)

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ, των  ελενα Κακολυρη και  ΜΑΡΙΑ ΚΑΤΟΥΦΑ, από εκδόσεις Memento

Πέντε ιστορίες που σε κοιτούν κατευθείαν στα μάτια και σε ρωτούν: Είσαι σίγουρος πως κοιτάς τη σωστή όψη των πραγμάτων; Ένα βιβλίο που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα την έμφυλη βία, παρουσιάζοντας γυναικοκτονίες που θα μπορούσαν να είναι βγαλμένες από την καθημερινότητα. Οι συγγραφείς εξερευνούν τις δυναμικές εξουσίας, τη ζήλια και τα κοινωνικά στερεότυπα που οδηγούν σε τραγικά αποτελέσματα. Ένα έργο που προκαλεί σκέψη και συζήτηση, υπενθυμίζοντάς μας τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπινων σχέσεων.

ΚΑΝΙΒΑΛΟΣ, του Didier Daeninckx, από εκδόσεις Oposito

Γαλλικό νουάρ με δόντια. Κυριολεκτικά. Ο Daeninckx σκάβει βαθιά στις αποικιοκρατικές πληγές της Γαλλίας και ξεθάβει μια ιστορία τόσο αιχμηρή που κόβει σαν λεπίδι. Καυστικό, πολιτικό, και τόσο μαύρο όσο ο καφές που χρειάζεσαι για να το διαβάσεις μονορούφι. Σκοτεινό, λιτό, αλλά απολύτως εκρηκτικό.

Αλλά –γιατί πάντα υπάρχει ένα “αλλά”–, σε κάποια σημεία το βιβλίο μοιάζει περισσότερο με πολιτικό μανιφέστο παρά με μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας παίρνει ξεκάθαρη θέση, χωρίς να αφήνει περιθώρια για διαφορετικές οπτικές, κάτι που σε εμένα, που προτιμώ πιο πολύπλοκους χαρακτήρες και πιο ανοιχτές ερμηνείες, φάνηκε λίγο μονόπλευρο.

ΤΗΣ ΛΕΝΗΣ Η Μ[Ι]ΛΙΑ, της Στελλας Χαιρετη, από εκδόσεις Νησος

Γλώσσα που λυγίζει, αλλά δεν σπάει. Η Χαιρέτη ξετυλίγει μια ιστορία για τη μνήμη, τη γυναικεία φωνή (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και τη βαριά σκιά της σιωπής. Ένα βιβλίο που ακούγεται, αισθάνεται και αφήνει το αποτύπωμά του. Μια λογοτεχνική γροθιά τυλιγμένη σε λυρισμό.

 

Σχόλια