BOOK REVIEW: ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ του ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΛΑΜΟΥΡΗ από ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΙΣΚΟΣ

 (Της Κατερίνας Τσαμπά)

Έχω διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του κ.Φλαμούρη (Το παράδοξο μονοπάτι προς το νόημα της ζωής) και μου είχε αρέσει πολύ. Η γραφή του σε κερδίζει από την πρώτη πρόταση κυριολεκτικά∙ έχει αυτό το χάρισμα.

Με αυτό το βιβλίο τον αγάπησα κι άλλο.

Μπορεί να υπάρξει αντίδοτο στην ψυχική υγεία; Και τι συμβαίνει με την αυτοβελτίωση τελευταία; Γίνεται να μην χρειαζόμαστε την αυτοπεποίθηση; Γιατί να μην εκπληρώσω το δυναμικό μου; Και τι στο καλό είναι το δυναμικό μου; 

Άλλο τι κάνω και άλλο τι είμαι τελικά; Γιατί αξιολογούμε πάντα τον κόσμο ή/και εμάς; Τι είναι το Growth και τι το Fixed mindset; Αλλάζει άνθρωπος;

Αχ αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα μου απαντήθηκαν σε αυτό το βιβλίο και δεν μου ήταν όλα καινούρια μεν αλλά ο κ. Φλαμούρης τα έβαλε σε μια ωραία σειρά στο μυαλό μου που τώρα καταλαβαίνω περισσότερα για μένα. Γιατί αντιδρώ πχ σε μια αποτυχία τόσο απόλυτα για μένα; Γιατί μετράει πολύ περισσότερο να εξελίσσομαι κι όχι ντε και καλά να κάνω μόνο αυτό που μπορώ; 

Ο συγγραφέας μάς λέει ότι παίζουν ρόλο η κοινωνία και η κουλτούρα μας. Η κατάσταση και το πώς νιώθουμε για αυτό που νιώθουμε κάθε φορά κι αυτό επηρεάζεται από το πώς έχουμε μεγαλώσει.

Και εν τέλει όλα είναι σχέσεις. Μέσα από αυτές ή από την ανυπαρξία τους θεραπευόμαστε ή όχι. Πάντα θέλουμε να ανήκουμε αλλά μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας; Τον εαυτό μας τον δημιουργούμε, λέει επίσης ο συγγραφέας και αυτό ήταν ένα από τα πολλά που μου έμειναν από το βιβλίο.

Με τη μορφή διαλόγου μεταξύ της Δήμητρας και του Σούφι (!) δίνονται τα νοήματα με τρόπο κατανοητό μιας και αναφέρονται και σχετικά παραδείγματα, εύπεπτο ακόμα και για τους αντιρρησίες ότι τα βιβλία αυτά, ναι, βοηθούν. 

Στο τέλος κάθε κεφαλαίου και σε ξεχωριστό πλαίσιο μπορούμε να διαβάσουμε συνοπτικά τις βασικές ιδέες του. Έτσι, μπορούμε να ανατρέξουμε όσο συχνά θέλουμε για μια γρήγορη επανάληψη.

Είναι ένα βιβλίο που κοσμεί τη βιβλιοθήκη μου.

Αναζητήστε το εδώ.