(Της Κατερίνας Τσαμπά)Ένα βιβλίο που σε αποζημιώνει στο έπακρο είναι η πρώτη
απόπειρα του Πασχάλη Αυγερίδη με τον ευφάνταστο τίτλο «Φόνος και
αντισυλληπτικά».
Ο συγγραφέας μάς βάζει στην υπόθεση με ιδιαίτερο τρόπο. Μας
παρουσιάζει τους δύο κεντρικούς ήρωες σταδιακά και αρχικά με μπόλικο καυστικό
χιούμορ. Έχουμε από τη μια τον νεαρό Αλέξανδρο Δεληγεωργίου που τον βλέπουμε
κάπως βαρύ, ίσως απογοητευμένο, να οδεύει προς το σπίτι του και καταλαβαίνουμε
από την αφήγησή του ότι ετοιμάζει κάποιο ταξίδι. Από την άλλη έχουμε τον
Θεμιστοκλή Ιωαννίδη, αυτόν τον αξιολάτρευτα εκνευριστικό τύπο, τον πανέξυπνο
αλλά και ταυτόχρονα ενοχλητικό ιδιωτικό ερευνητή, που στην αρχή σχεδόν
παρενοχλεί τον νεαρό.
Όλο το βιβλίο είναι σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον
Δεληγεωργίου οπότε έχουμε περιορισμένη οπτική γωνία κάτι που είναι δύσκολα
διαχειρίσιμο, όμως ο συγγραφέας το φέρνει εις πέρας αξιοπρεπέστατα.
Ενώ ξεκινάει ανάλαφρα, με το χιούμορ και τα αλλοπρόσαλλα που
κάνει ο Ιωαννίδης, σιγά σιγά ο συγγραφέας αλλάζει το κλίμα και το κάνει όλο και
πιο δυσοίωνο, όλο και πιο σκοτεινό.
Ο Δεληγεωργίου σκοπεύει να πάει στην κηδεία ενός ηλικιωμένου
ενοίκου και ο Ιωαννίδης, που πρόσφατα μετακόμισε στην ίδια πολυκατοικία, θα
παρευρεθεί επίσης. Λίγες στιγμές αργότερα τους βλέπουμε στο σπίτι του θανόντα. Αρχίζουμε
και διακρίνουμε την ιδιαίτερη προσωπικότητα του Ιωαννίδη όταν ο συγγραφέας μάς
τον δείχνει να πλησιάζει τον νεκρό και να τον μυρίζει ή να τον αγγίζει. Λίγο
μετά αποκαλύπτει στον Δεληγεωργίου ότι ο νεκρός έχει δολοφονηθεί κάτι που
γνώριζε ήδη λόγω ενός σημειώματος που έλαβε, κατηγορώντας τον νεαρό, καλό του
φίλο όπως τον αποκαλεί συνεχώς.
Εκπλησσόμαστε κι εμείς μαζί με τον Δεληγεωργίου και από
εκείνη τη στιγμή και μετά γίνονται πολλά μέσα από τα οποία μαθαίνουμε την
ιστορία του νεαρού, της κοπέλας με την οποία είναι ερωτευμένος, του νεκρού, της
ενοίκου που την παράτησε ο άντρας της.
Σκηνές τραγελαφικές ενίοτε αλλά ακόμα και αυτές είναι πολύ
δυνατές, προκαλώντας την αγωνία μας για να δούμε τι συνέβη τελικά. Τα πτώματα
αυξάνονται, ίντριγκες ξεφυτρώνουν και τελικά μια μεγάλη κλίκα ξεδιπλώνεται από
πίσω. Είναι ο Δεληγεωργίου τελικά ένοχος;
Μια πλοκή που θα τη ζήλευαν πολλοί εκτυλίσσεται μπροστά μας,
με τον συγγραφέα να μπλέκει τα πρόσωπα αριστοτεχνικά ώστε να φτάσει στο τέλος.
Το βιβλίο γίνεται ένα δυνατό page turner
και οι ανατροπές έρχονται η μία μετά την άλλη.
Θαύμασα τον συγγραφέα. Του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια.
Μην το προσπεράσετε. Αξίζει να το διαβάσετε και το βρίσκετε
εδώ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Άφησε εδώ το σχόλιό σου...